Ο καταρρακτώδης μονόλογος "Όχι εγώ" του Σάμιουελ Μπέκετ στην ΕΛΣ

Ο καταρρακτώδης μονόλογος του Σάμιουελ Μπέκετ Όχι εγώ (1972), από τις πιο δαιμονιώδεις και απαιτητικές σελίδες του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου, έρχεται στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ από τις 18 Φεβρουαρίου και για έξι παραστάσεις έως τις 3 Μαρτίου 2023, σε συμπαραγωγή με την Ομάδα Σημείο Μηδέν.

Η νέα αυτή ανάγνωση ενός από τα εμβληματικότερα μεταπολεμικά έργα, ανάθεση της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ στον καινοτόμο συνθέτη Ζήση Σέγκλια και στον σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο, έναν επίμονο και ασυμβίβαστο εργάτη του ερευνητικού θεάτρου, αναμετράται με τα όρια ενός δυσεπίλυτου αινίγματος, αλλά ταυτόχρονα και με μια πρόκληση διεγερτική.

Στην τολμηρή προσέγγιση των δυο καλλιτεχνών, η μπεκετική ηχητική και σημασιολογική «άβυσσος» αποδίδεται όχι από ένα στόμα, όπως στην πρωτότυπη γραφή του δημιουργού, αλλά από δύο σώματα σε φωνητική και κινησιολογική αντίστιξη, συνάμα αφηρημένη και συμπυκνωμένη στον ύψιστο βαθμό. Τη νέα μετάφραση, δουλεμένη ειδικά για την παράσταση, υπογράφει ο Θωμάς Συμεωνίδης, βαθύς γνώστης του Σάμιουελ Μπέκετ, ενώ τη μουσική διεύθυνση έχει αναλάβει ο γνωστός για τις ερμηνείες του σε έργα σύγχρονης μουσικής Νίκος Βασιλείου. Συμμετέχει εννεαμελές μουσικό σύνολο.

Το έργο

Γραμμένο
το 1972 με την ηθοποιό Μπίλι Ουάιτλω κατά νου, το Όχι εγώ του
Σάμιουελ Μπέκετ είναι ο λεκτικός χείμαρρος μιας γυναίκας που
πυροδοτείται στον απόηχο ενός τραυματικού γεγονότος, εγγεγραμμένου στο σώμα και
απωθημένου χρόνια από τη μνήμη. Μέσα από την αφαιρετική σκηνική ποιητική του, ο
Ιρλανδός δραματουργός αποτυπώνει τη χειμαρρώδη
λογοδιάρροια ενός αιωρούμενου γυναικείου στόματος στον απόηχο ενός
απροσδιόριστου συμβάντος, υπό το βλέμμα της φιγούρας ενός μυστηριώδους ακροατή
χωρίς ιδιότητες. Στην απογυμνωμένη θεατρική του απόδοση, η διάρκεια του
μονολόγου είναι μόλις δεκαπέντε λεπτά, ενώ η οδηγία του συγγραφέα είναι η
ηθοποιός να τον αποδώσει απνευστί. Το έργο έκανε πρεμιέρα το 1972 στο θέατρο Forum
του Κέντρου Λίνκολν της Νέας Υόρκης και, από κάθε σκοπιά, σωματική, διανοητική
ή συναισθηματική, αποτελεί έναν από τους πιο απαιτητικούς μονολόγους του
παγκοσμίου θεάτρου.

Η Ομάδα Σημείο Μηδέν στο «σύμπαν
Μπέκετ»

Η Ομάδα Σημείο Μηδένξεκίνησε
να ερευνά τον κόσμο του Σάμιουελ Μπέκετ το 2017 με αφορμή το ανέβασμα του Περιμένοντας
τον Γκοντό
. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος (2018/19).
Έναν μόλις χρόνο μετά ακολούθησε το έργο Ευτυχισμένες μέρες με τη
σπουδαία ηθοποιό Ανέζα Παπαδοπούλου, η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Και
στις δύο αυτές παραστάσεις των κλασικών πλέον έργων του Μπέκετ, η μουσικότητα,
ο ρυθμός και η ενεργοποιημένη σωματικότητα των ηθοποιών ήταν βασικά συστατικά
στοιχεία της δουλειάς της Ομάδας Σημείο Μηδέν, στην οποία η περίφημη Μέθοδος
του Θεόδωρου Τερζόπουλου αποτελεί το
βασικό υπέδαφος εκπαίδευσης των ηθοποιών και ανάπτυξης της δημιουργικής
διαδικασίας. «Το κείμενο
αποτελούσε για μας τοπίο άπειρων εκφραστικών δυνατοτήτων· μπορούσαμε να τις
εξορύξουμε μόνο εφόσον δουλεύαμε μουσικότροπα και καθόλου εννοιολογικά, πηγαίνοντας
πέρα από κάθε μορφή αναπαράστασης της καθημερινότητας –η οποία, από κάθε άποψη,
δεν υφίσταται στον Μπέκετ– ή οποιαδήποτε προσπάθεια δραματικής αποτύπωσης των
συμβάντων του κειμένου στη σκηνή. Βλέπαμε το κείμενο ως ζώσα παρτιτούρα. Στα
διάκενα μεταξύ των λέξεων ή και των νοημάτων κρύβονταν ηχητικοί / ενεργειακοί άξονες.
Όσο προσπαθούσαμε να τους αφουγκραστούμε τόσο οδηγούμασταν σε νέους τρόπους να
υπάρχουμε στη σκηνή, να παράγουμε τον ήχο και να εκφέρουμε τον λόγο
», σημειώνει ο Σάββας Στρούμπος.

Το Όχι εγώ ως σύγχρονο μουσικό θέατρο στην
Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ

Η παράσταση
του συνθέτη Ζήση Σέγκλια και του
σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπου που θα
παρουσιαστεί στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, σε μετάφραση Θωμά Συμεωνίδη και μουσική διεύθυνση Νίκου Βασιλείου, προσεγγίζει το μπεκετικό υλικό ως ιδιόμορφο,
σύγχρονο μουσικό θέατρο που ερευνά τα όρια της θεατρικής δυνατότητας. Ήχοι, εικόνες και χειρονομίες, φαινομενικά
εγκλωβισμένες σε ένα στόμα σε ακατάσχετη λεκτική αιμορραγία, ανοίγουν τον
θεατρικό και τον μουσικό χώρο για να ανασυνταχθούν σε ένα υβριδικό έργο λόγου,
ήχου και κίνησης.

Αντί για
ένα στόμα, δυο σώματα σε φωνητική και κινητική αντίστιξη, δυο φωνές από τον
ίδιο πυρήνα αναβλύζουν την μπεκετική άβυσσο, η οποία παραμένει συμπυκνωμένη
αλλά, αντί για μια στιγμή, καταλαμβάνει έναν χώρο άχρονο, με την ορχήστρα να προσφέρει
σε αυτόν παλμό χωρίς πορεία, ήχο χωρίς αιτία, βάθος χωρίς όρια.

Η μουσική πρόκληση του Όχι εγώ

Η
απαιτητική μουσική σύνθεση της παράστασης φέρει την υπογραφή του Ζήση Σέγκλια,το έργο του οποίου εστιάζει στη σχέση ανάμεσα
στον ήχο και τη σημασιολογία της φωνής και την ενοποίηση της μουσικής γλώσσας
και του λόγου. Για την αναμέτρησή του με το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, ο
συνθέτης επισημαίνει: «Η μουσική διάσταση στο Όχι εγώ δεν είναι τελικά παρά μια διεύρυνση του
χώρου όπου εδράζεται αυτό το μετα-στόμα. Στην αυθεντική εκτέλεση, έχουμε ένα
στόμα και μια σιωπηλή φιγούρα-ακροατή μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, την απόλυτη
άβυσσο, το πουθενά· στη δική μας κατάθεση, κρατάμε τη συνθήκη ως έχει, όχι στην
επιφάνεια αλλά στον πυρήνα της. Αυτό που αλλάζει μέσα από τη μουσικοθεατρική,
τη σωματική και τη δραματουργική δουλειά είναι ο χώρος που περιβάλλει αυτή τη
συνθήκη, καθώς στην προσπάθεια να αφουγκραστούμε τον Μπέκετ αναπόφευκτα –αλλά
και μάταια– ο χώρος αυτός αποκαλύπτει τις πολλαπλές του διαστάσεις
».

Σκηνοθετώντας το Όχι εγώ ως έναν
κρατήρα με δύο σώματα

Ο σκηνοθέτης και ιδρυτής της Ομάδας Σημείο Μηδέν Σάββας Στρούμπος, γνωστός για τη σοβαρή, συλλογική και εργαστηριακή
δουλειά πάνω στα κείμενα και τα εκφραστικά μέσα των ηθοποιών που διεξάγει με
πίστη εδώ και χρόνια, σημειώνει: «Στην παράστασή
μας του
Όχι εγώ, τον ρόλο του στόματος κρατούν δύο ηθοποιοί
με τις οποίες συμπορευόμαστε για εννέα χρόνια: η Έλλη Ιγγλίζ και η Έβελυν
Ασουάντ. Πρόκειται για δύο εξαιρετικές συνεργάτιδες που έχουν διανύσει
χιλιόμετρα σκηνικής παρουσίας στις παραστάσεις της Ομάδας Σημείο Μηδέν,
αντιμετωπίζοντας ερμηνευτικές προκλήσεις που συχνά ξεπερνούν το ανθρωπίνως
δυνατόν. Τον ρόλο της φιγούρας κρατάει ο Μπάμπης Αλεφάντης, ένας επίσης εξαιρετικός
ηθοποιός με τον οποίο συνεργαζόμαστε τα τελευταία χρόνια. Οι δύο γυναίκες
ανήκουν στο ίδιο σώμα. Aναδύονται από έναν κρατήρα, δημιουργώντας τη συνθήκη
ενός παράξενου, σύγχρονου και τραυματισμένου Προμηθέα. Η ιδέα της σκηνικής
εγκατάστασης αναπτύχθηκε από τη συνεργάτιδά μου, σκηνογράφο και ενδυματολόγο Κατερίνα
Παπαγεωργίου. Ο φωτισμός του κόσμου
της μπεκετικής έκρηξης της μνήμης του τραύματος υλοποιήθηκε από τον σταθερό μου
συνεργάτη, ήδη από την ίδρυση της Σημείο Μηδέν το 2008, Κώστα Μπεθάνη
».


Μυστήριο_0 Μυστήρια Μετάβασης: όλα όσα θα δούμε στην εντυπωσιακή έναρξη της νέας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης

Το Σαββατοκύριακο 4 & 5 Φεβρουαρίου η μεγάλη γιορτή της Ευρώπης ξεκινά με μια εντυπωσιακή εκδήλωση στο παράκτιο μέτωπο και ένα «πολύχρωμο» διήμερο πρόγραμμα με εκθέσεις, συναυλίες, DJ πάρτι και παράλληλες εκδηλώσεις σε όλη την πόλη της Ελευσίνας!

Η πόλη της Ελευσίνας είναι από την 1η Ιανουαρίου επισήμως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2023. Η οικουμενική αυτή γιορτή ξεκινά το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου με μια εντυπωσιακή εκδήλωση στο παράκτιο μέτωπο και ένα «πολύχρωμο» πρόγραμμα με εκθέσεις, συναυλίες, DJ πάρτι και παράλληλες εκδηλώσεις σε όλη την πόλη, που ολοκληρώνεται το βράδυ της επόμενης μέρας. Η εμβληματική εκκίνηση του προγράμματος της 2023 Ελευσίς αποτελεί ιδέα/σύλληψη του Γενικού Καλλιτεχνικού Διευθυντή Μιχαήλ Μαρμαρινού, σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου Βρετανού σκηνοθέτη Chris Baldwin.

Η Τελετή Έναρξης αντλεί έμπνευση από την ιστορία και τη
μυθολογία της ίδιας της πόλης: τις Πομπές
και τη σύνδεση του Πάνω με τον Κάτω
Κόσμο
. Το απόγευμα του Σαββάτου 4
Φεβρουαρίου
καταφθάνουν
στην πόλη της Ελευσίνας τέσσερις Πομπές ανθρώπων, θαλάσσιες και χερσαίες: Οι TimeCircus, η καλλιτεχνική κολεκτίβα από το Βέλγιο, που έχει διανύσει
πεζή με το τροχήλατο όχημά της 3.000 χλμ. σε όλη την Ευρώπη, στη μεγαλύτερη
προσκυνηματική πομπή στην ιστορία της Ελευσίνας. Το Ελευσίνιο Κίνημα, οι 14 Εθνοτοπικοί σύλλογοι που συνθέτουν το
πολιτισμικό μωσαϊκό της πόλης, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Τζένης Αργυρίου και του Βασίλη Γεροδήμου, πλημμυρίζουν με
μουσική και χορό τους δρόμους της. Δεκάδες Ημεροδρόμοι με αφετηρία τον αρχαιολογικό
χώρο του Κεραμεικού, βαδίζουν εν τάχει τα 21 χλμ. της Ιεράς Οδού. Tο εναρκτήριο
δρομολόγιο της Θαλάσσιας «Ιεράς» Οδού, μια μοναδική ξεναγητική εμπειρία
εν πλω, υπό τους ήχους αγαπημένων τραγουδιών κορυφαίων Ελλήνων συνθετών που
ερμηνεύτηκαν μοναδικά από τη Μελίνα Μερκούρη, σε διασκευές του Νίκου
Μπιτζένη
, διαπλέει επτά ιστορικούς δήμους, συνδέοντας για πρώτη φορά στη
σύγχρονη ιστορία τον Πειραιά με την Ελευσίνα. Νύμφες κάνουν αναπάντεχα
την εμφάνισή τους στα στενά της πόλης, σε κινησιολογική επιμέλεια του Κωνσταντίνου
Ρήγου
και ενδυματολογική της Όλγας Καραβερβέρη.

Οι Πομπές διασχίζουν την πόλη, περνούν από τον Αρχαιολογικό Χώρο και τον Πεζόδρομο της οδού Νικολαΐδου, και καταλήγουν στο παράκτιο μέτωπο του Παλαιού Ελαιουργείου, με τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης –την πέμπτη αυτή άτυπη πομπή– να τους επιφυλάσσουν μια ιδιαίτερη υποδοχή.

Μετά το πέρας της πρώτης φάσης της Τελετής Έναρξης θα
γίνει μια θεαματική εκδήλωση, στις 19:00,
στο παράκτιο μέτωπο, με τίτλο Μυστήρια
Μετάβασης
και κεντρική σκηνή την ίδια τη θάλασσα. Η αφήγηση του Κώστα Νιζάμη, ενός «αστροναύτη» των
βυθών της Ελευσίνας, η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Άγγελου Τριανταφύλλου, και οι φωτισμοί του Petko Tanch,
πλαισιωμένοι από τις CHÓRES της Μαρίνας Σάττι, οδηγούν στην έκβαση μιας
αισιόδοξης ανάδυσης από το νερό μιας φωτεινής μυθικής οντότητας.

Οι δράσεις συνεχίζονται αμέσως μετά, με την πέμπτη –άτυπη– πομπή του κόσμου, καθώς βαδίζει κατά μήκος της παραλιακής οδού, προς τα ανατολικά. Μια Πολιτιστική Διαδρομή με 21 διαφορετικές δράσεις σε ιδιότυπα σημεία όπως ταράτσες, αυλές, συνεργείο αυτοκινήτων, ταβέρνες, μπαλκόνια, παράθυρα και δώματα, όπου το κοινό θα περιηγηθεί σε πειραματικά project, χορογραφίες, ηχητικές εγκαταστάσεις, ρεσιτάλ ποντιακής λύρας, θαλασσινά κεράσματα· μία ξεχωριστή πολιτισμική εμπειρία.

Στη συνέχεια, ένα από τα πιο επιδραστικά και καινοτόμα γκρουπ του σύγχρονου
ηλεκτρονικού ήχου στην Ελλάδα, οι Στέρεο Νόβα (Κωνσταντίνος Βήτα και Μιχάλης
Δέλτα), επιστρέφουν
στην καρδιά της Δυτικής Αττικής για μια μοναδική όσο και εμβληματική επανένωση
ειδικά για την Τελετή Έναρξης. Το Πρώην Εργοστάσιο ΙΡΙΣ
ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του στο κοινό για να υποδεχτεί το μυθικό
γκρουπ των 90’s που με την πρωτοποριακή μουσική και τον ποιητικό
του στίχο ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά.

Το τέλος αυτής της
βραδιάς είναι ένα κάλεσμα σε χορό, στην Αποθήκη
1
του Παλαιού Ελαιουργείου, με ένα πάρτι με μουσικές επιλογές αποκλειστικά γυναικών DJs από την Ελευσίνα
και άλλες Πολιτιστικές Πρωτεύουσες της Ευρώπης. Disco, house και techno ρυθμοί σε ένα
βιομηχανικό τοπίο, με ένα εκρηκτικό line up που αποτελείται από τις Mini Zucchini (Τιμισοάρα, Ρουμανία), DJs ENIKŐ (Βέσπρεμ,
Ουγγαρία), MOTERIS (Κάουνας,
Λιθουανία),Fo aka Fofi Tsesmeli (Ελευσίνα, Ελλάδα), Amii Watson (Ες-συρ-Αλζέτ, Λουξεμβούργο).

H Τελετή Έναρξης θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου με την πόλη να γίνεται μια υπαίθρια σκηνή: εγκαίνια για δύο εμβληματικές εκθέσεις, το Μυστήριο 17 Μελίνα, όπως και το Μυστήριο 44 7 Στήλες του διεθνούς φήμης πολυπράγμονα καλλιτέχνη και συνθέτη Heiner Goebbels στις Αποθήκες του Παλαιού Ελαιουργείου, φωτιστικές και βίντεο εγκαταστάσεις, όπως το Μυστήριο 32 Πρόσωπα της Αμερικανίδας φωτογράφου και εικαστικού Lina Bertucci στο Παλαιό Δημαρχείο Ελευσίνας, περφόρμανς όπως το Μυστήριο 108 ΚΑΜΑΡΕΣ του σκηνοθέτη και περφόρμερ Ευριπίδη Λασκαρίδη στο Πολιτιστικό Κέντρο Λεωνίδας Κανελλόπουλος, εικαστικές εκθέσεις όπως το Μυστήριο 177 Visions from the Underworld στοX-Bowling Art Center, η έκθεση-εγκατάσταση Αποθέματα: Inventory II, Βασίλης Γεροδήμος – Τζένη Αργυρίου,ιδιότυπες ξεναγήσεις όπως το Μυστήριο 20 Αφηγηματική Αρχαιολογία στον αρχαιολογικό χώρο Ελευσίνας, αλλά και ελεύθερη περιήγηση στην πόλη, στα μουσεία, στα εστιατόρια, στην αγορά.

Οι Νύμφες κάνουν ξανά την εμφάνισή τους στους δρόμους της πόλης, η Φιλαρμονική του Δήμου πλημμυρίζει με μελωδίες τα στενά της, ένα ιστιοφόρο και πλήθος μικρών λευκών σκαφών τουΝαυταθλητικού Ομίλου Ελευσίνας γεμίζουν τη θάλασσα σε έναν ξεχωριστό σχηματισμό «Γιορτάζοντας το Φως», οδηγώντας στο τέλος του πρώτου μέρους μιας δίδυμης γιορτής, που θα ολοκληρωθεί με την Τελετή Λήξης της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας τον Νοέμβριο του 2023.

Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του διημέρου εδώ.


«Nouveau Réalisme»: αριστουργήματα του νεορεαλισμού στο Μουσείο Γουλανδρή

Στο εκρηκτικό, επαναστατικό κίνημα μεταξύ των Dada και της Pop Art, το οποίο ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα της τέχνης του 20ου αιώνα, το Nouveau Réalisme, είναι αφιερωμένη η νέα διεθνής έκθεση του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή στο Μουσείο της Αθήνας.

Το Nouveau Réalisme, ή Νέος Ρεαλισμός, είναι ένα από τα μείζονα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα. Αναπτύχθηκε σε μια εποχή μεταίχμιο της Ιστορίας, όπου η τέχνη έπαψε να χαρακτηρίζεται μοντέρνα για να ονομαστεί σύγχρονη. Κάποια από τα δεκατρία μέλη που συγκρότησαν το κίνημα σήμερα συγκαταλέγονται στα διάσημα πλέον ονόματα, με ισχυρό καλλιτεχνικό στίγμα.

Άποψη της έκθεσης «Nouveau réalisme»
© Χριστόφορος Δουλγέρης

Οκτώ από αυτούς τους καλλιτέχνες ήταν παρόντες
στις 27 Οκτωβρίου του 1960, ημέρα της υπογραφής μιας κοινής διακήρυξης που είχε
συντάξει ο κριτικός τέχνης Pierre Restany και η οποία όριζε συνοπτικά τον Νέο Ρεαλισμό ως
τις «νέες αντιληπτικές προσεγγίσεις του πραγματικού». Οι καλλιτέχνες
αυτοί ήταν, με αλφαβητική σειρά, οι Arman, François Dufrêne, Raymond Hains, Yves Klein, Martial Raysse, Daniel Spoerri, Jean Tinguely και Jacques Villeglé.

Αργότερα, και μετά από πρόσκληση του Restany, προστέθηκαν στην
ομάδα οι César, Mimmo Rotella, Niki de Saint Phalle, Gérard Deschamps και εν συνεχεία ο Christo. Τα περισσότερα από τα κοινά σχέδιά τους ξεδιπλώθηκαν ανάμεσα στο 1960 και
το 1963 και συνεχίστηκαν με πιο αραιούς ρυθμούς μέχρι το 1970, χρονιά που η
ομάδα γιόρτασε πανηγυρικά στο Μιλάνο τη δέκατη επέτειο από την ίδρυσή της.

Ο όρος Ρεαλισμός, που επέλεξε ο Restany, δεν ήταν τυχαίος. Αποτελούσε αναφορά στο καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στη Δυτική Ευρώπη στα μέσα του 19ου αιώνα. Στον εικαστικό τομέα, κύριος εκπρόσωπός του υπήρξε ο Gustave Courbet, ο οποίος τον χαρακτήρισε ως «την άρνηση του ιδεώδους». Ακολουθώντας το παράδειγμά του, τα μέλη του Νέου Ρεαλισμού ήρθαν να μεταγράψουν στην τέχνη τους τη δική τους αντίληψη για τον κόσμο, μέσα σε μια κοινωνία βιομηχανοποιημένη πλέον, αστική στο μεγαλύτερο μέρος της, και στην οποία κυριαρχούν η διαφήμιση και η μαζική παραγωγή.

Άποψη της έκθεσης «Nouveau réalisme»
© Χριστόφορος Δουλγέρης

Οι αισθητικές επιλογές και οι καλλιτεχνικοί προβληματισμοί των μελών του
εφήμερου αλλά σημαντικού αυτού κινήματος τους κατέστησαν πρωτοπόρους σε πολλά
επίκαιρα ζητήματα που υπερβαίνουν τα όρια της τέχνης: όπως η αμφισημία του
ρόλου της βιομηχανίας, η σπουδαιότητα της ανακύκλωσης, η αναγκαιότητα
αναθεώρησης θεμάτων που άπτονται της κλιματικής αλλαγής και της οικολογίας.

Η έκθεση αυτή δεν στοχεύει σε μια εξαντλητική ιστορική προσέγγιση. Επιλογή
μας είναι να αναδειχθεί το νεανικό, πληθωρικό, διασκεδαστικό πνεύμα των καλλιτεχνών,
οι οποίοι άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στην εποχή τους.

Η υλοποίηση του εικαστικού αυτού αφιερώματος δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς τη θερμή υποστήριξη των φορέων, τόσο θεσμικών όσο και ιδιωτικών, που μας δάνεισαν τα έργα και απάντησαν στην πρόσκλησή μας με γενναιοδωρία και ενθουσιασμό, μεταξύ άλλων και το Centre Pompidou στο Παρίσι.

Άποψη της έκθεσης «Nouveau réalisme»
© Χριστόφορος Δουλγέρης

Στην έκθεσή μας παρουσιάζεται επίσης ένα πλούσιο αρχείο, που μας ταξιδεύει
στις πολλές και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες εφήμερες δημιουργίες των καλλιτεχνών, καθώς
και διάφορες συνεντεύξεις της εποχής. 

Η έκθεση Nouveau réalisme, που συγκεντρώνει πάνω από 50 έργα, δικαιώνει το
ένστικτο του Βασίλη και της Ελίζας Γουλανδρή που τίμησαν στη Συλλογή τους το
κίνημα του Νέου Ρεαλισμού με έργα των Christo, Saint Phalle, Tinguely και κυρίως του César, που ήταν και προσωπικός τους φίλος.

Την έκθεση επιμελούνται η Marion Meyer, Πρόεδρος της
Διεθνούς Ένωσης Man Ray, που γνώρισε προσωπικά πολλούς Νέους Ρεαλιστές
και η Μαρία Κουτσομάλλη-Moreau, Υπεύθυνη της Συλλογής του Ιδρύματος Βασίλη &
Ελίζας Γουλανδρή. Η σκηνογραφία της έκθεσης μελετήθηκε από τον Ανδρέα Γεωργιάδη
και την Παρασκευή Γερολυμάτου.

Το αφιέρωμα συνοδεύεται από δίγλωσσο τόμο 300 περίπου σελίδων, με κείμενα της επιμελήτριας Μαρίας Κουτσομάλλη-Moreau και πλούσιο αρχειακό υλικό, που εκδίδεται από το Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή σε επιμέλεια της Μικρής Άρκτου. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιούνται ειδικές ξεναγήσεις για το κοινό καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και για ενήλικες.

Διάρκεια έκθεσης: έως 9 Απριλίου 2023

Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα, Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο & Κυριακή: 10.00-18.00, Παρασκευή: 10.00-20.00, Τρίτη κλειστά


Χριστούγεννα στην Αθήνα

Από 1η Δεκεμβρίου έως 7 Ιανουαρίου, η πόλη γεμίζει με φως και προσφέρει αυθεντικές χριστουγεννιάτικες εμπειρίες σε μικρούς και μεγάλους με 38 μέρες γιορτής, σε 129 γειτονιές, με 10 χριστουγεννιάτικα χωριά, με περισσότερες από 120 δράσεις για όλη την οικογένεια και 30 μουσικές παραστάσεις, το Omonoia Christmas
Market, μία διήμερη εκδήλωση για παιδιά στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, αλλά και πάρτι σε όλη την πόλη!


Read more


Ο "Μισάνθρωπος" του Μολιέρου στο Θέατρο Θησείον

Ο "Μισάνθρωπος" του Μολιέρου σε μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη και σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη, κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου στο Θέατρο Θησείον. Η παράσταση θα παίζεται έως 8 Ιανουαρίου, Τετάρτη έως Κυριακή στο Θέατρο Θησείον.


Read more


Ο Διονύσης Σαββόπουλος στο Μέγαρο Μουσικής

«Το πρόγραμμα αυτής της βραδιάς στηρίζεται στην ιδέα που είχαν δύο από τους
σημαντικότερους συνθέτες και ενορχηστρωτές μας της νεότερης γενιάς: ο Αντώνης
Σουσάμογλου
και ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης, οι οποίοι είχαν την όρεξη να
ανασυνθέσουν τρόπον τινά και να μεταγράψουν σε συμφωνική μορφή τις μουσικές από
γνωστά τραγούδια μου. Τους ευχαριστώ. Είναι οι αφανείς συμπρωταγωνιστές αυτής
της βραδιάς. Ξαναέγραψαν τα κομμάτια μου στο δικό τους πλούσιο πεντάγραμμο αλλά
και στην καρδιά μου επίσης. Στη σκηνή του Μεγάρου ανεβαίνουμε με πλήρη
συμφωνική ορχήστρα και μεικτή χορωδία. Τραγουδούν μαζί μου οι αγαπημένοι μου Φώτης
Σιώτας
και Κατερίνα Πολέμη. Άδοντες και παιανίζοντες έχουμε μαέστρο μας τον Μίλτο Λογιάδη
και νιώθουμε ευτυχείς για αυτό».


Read more


Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος φορά τα γιορτινά του

Το Παγοδρόμιο στο Κανάλι, οι Φωτιστικές Εγκαταστάσεις στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, τα πανύψηλα στολισμένα έλατα στην Αγορά και τα φωτισμένα πλατάνια κατά μήκος του Καναλιού, τα Σιντριβάνια που χορεύουν, η μεγάλη γιορτή της 1ης Δεκεμβρίου και η πάντα φαντασμαγορική Παραμονή Πρωτοχρονιάς είναι μόνο λίγες από τις εμπειρίες που έχουν γίνει πλέον παράδοση για χιλιάδες επισκέπτες, αναδεικνύοντας το ΚΠΙΣΝ σε αγαπημένο χριστουγεννιάτικο προορισμό.


Read more


«Ο καθένας πεθαίνει μόνος του». Μια παράσταση βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Χανς Φάλαντα sτο studio Μαυρομιχάλη

«Ακόμα και μέσα στο πιο μαύρο σκοτάδι μπορεί να υπάρξει αντίσταση και ελπίδα». Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια στο έργο του, ο Φάλαντα, περιγράφει την καθημερινή ζωή των Γερμανών πολιτών και την αντίσταση που πρόβαλαν στον ναζισμό κάποιοι -λίγοι- «συνηθισμένοι» άνθρωποι.


Read more


"Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια" του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο Θέατρο Τέχνης

Το Θέατρο Τέχνης, που υπήρξε η πρώτη «στέγη» του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη, συμπράττει με το Εθνικό Θέατρο προκειμένου να τιμήσουν από κοινού τη μνήμη του, με ένα εκ νέου ανέβασμα της Στέλλας με τα κόκκινα γάντιασε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα από 29 Οκτωβρίου στο Θέατρο Τέχνης στη Φρυνίχου.


Read more


5ο Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας

Το ταξίδι του 5ου Παιδικού και Εφηβικού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας ξεκινά με ένα τραγούδι που υμνεί τη φιλία και την αγάπη. Από τις 14 έως τις 20 Νοεμβρίου το Φεστιβάλ υποδέχεται παιδιά, νέους, εκπαιδευτικούς, γονείς και λάτρεις του σινεμά σε μια μεγάλη γιορτή φιλίας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και στους κινηματογράφους Κηφισιά 1 & 2 Cinemax και ΔΑΝΑΟΣ.


Read more