Μεγάλη δωρεά 350 έργων σύγχρονης τέχνης σε 4 σημαντικά δημόσια μουσεία από τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο

Ένα μεγάλο σύνολο σημαντικών έργων σύγχρονης τέχνης μετατρέπεται σε δημόσιο αγαθό με την πολύ σημαντική δωρεά παγκόσμιου ενδιαφέροντος που ανακοίνωσε σήμερα ο επιχειρηματίας και συλλέκτης Δημήτρης Δασκαλόπουλος, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου το Καπνεργοστάσιο της Βουλής των Ελλήνων. Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλου δωρίζει σε 4 μουσεία 3 χωρών σε 2 ηπείρους περισσότερα από 350 έργα από 142 καλλιτέχνες, εκ των οποίων 140 προορίζονται για το ΕΜΣΤ, περίπου 100 σε κοινή δωρεά στα Guggenheim και MCA Chicago και 110 για την Tate.


Read more


JOHN CRAXTON. Μια ελληνική ψυχή στο Μουσείο Μπενάκη με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του

Μια έκθεση αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του φιλέλληνα ζωγράφου John Craxton (1922-2009) ξεκινάει το ταξίδι της από τις 13 Απριλίου, με πρώτο σταθμό το Μουσείο Μπενάκη, με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Η ιστορία του καλλιτέχνη, γεμάτη με αισιοδοξία που αντικατοπτρίζεται στους εξαίσιους πίνακές του, καταγράφει ένα επικό ταξίδι από το σκοτάδι στο φως.


Read more


Δυναμική επανεκκίνηση για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

25 χρόνια μετά την ίδρυσή του το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης οφείλει να βρει τη θέση του στον χάρτη της πόλης, ανέφερε, δέκα μήνες μετά την ανάληψη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Μουσείου, η Κατερίνα Γρέγου στην Συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε και μας μας προετοίμασε για ολική και δυναμική επανεκκίνηση του Μουσείου, τόσο για την αποστολή του, όσο και για τον προσανατολισμό του, τις συλλογές του, αλλά και τις σχέσεις του με τους καλλιτέχνες. Όμως δεν έκρυψε και τη συγκίνησή της, που μετά από 25 περιπλάνησης στο εξωτερικό, επέστρεψε σε μία θέση ύψιστης τιμής στο σύγχρονο πολιτισμό στη χώρα μας.


Read more


Στη Χώρα Καμπανέλη: Νάξος, Μαουτχάουζεν, Αθήνα στο Μουσείο Μπενάκη

Στο πλαίσιο του λογοτεχνικού έτους «Ιάκωβος Καμπανέλλης 2022», το Μουσείο Μπενάκη / Πινακοθήκη Γκίκα φιλοξενεί την έκθεση «Στη χώρα Καμπανέλλη. Νάξος, Μαουτχάουζεν, Αθήνα». Η έκθεση θα είναι ανοικτή στο κοινό από τις 30 Μαρτίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Ιουλίου 2022.Με σταθμούς τους τόπους που καθόρισαν μια ιδιαίτερη, όσο και μοναδική διαδρομή ζωής, η έκθεση φιλοδοξεί να αναδείξει το έργο και την προσωπικότητα ενός σπουδαίου δημιουργού, ο οποίος συμμετείχε καθοριστικά στη διαμόρφωση της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής της χώρας κατά τη δεύτερη πεντηκονταετία του 20ού αιώνα. Μέσα από αφίσες έργων του, προγράμματα, χειρόγραφα, φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα, ο θεατής συμμετέχει σε ένα συναρπαστικό ταξίδι γνωριμίας με τον κόσμο του Καμπανέλλη.


Read more


148 πολύτιμα έργα του Νίκου Εγγονόπουλου στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

Ο κόσμος του Νίκου Εγγονόπουλου αποκαλύπτεται με περισσότερα από 148 πολύτιμα έργα μέσα από την αναδρομική έκθεση "Νίκος Εγγονόπουλος. Ο Ορφέας του Υπερρεαλισμού" στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη από τις 9 Μαρτίου έως τις 19 Ιουνίου 2022, τιμώντας τη μνήμη του μεγάλου υπερρεαλιστή, τριάντα επτά χρόνια από τον θάνατό του.

Κορυφαία έργα όπως Ορφεύς, Ερμής και Ευρυδίκη, 1949, Αργώ, 1948, Ορφεύς, 1957, Οι Αδιάφθοροι, 1967, Ο ζωγράφος και το μοντέλο του, 1970, Ορφεύς, 1968, Ομηρικό με τον ήρωα, 1938, Ολυμπία, 1970, Ο Μερκούριος Μπούας, 1971, Nico hora ruit, 1939, Συναυλία, 1960, Ο Καβάφης, 1948, Καζανόβας, 1968, Μεσογειακή Μούσα, 1984, Οι αδιάφθοροι, 1967, μεταξύ των άλλων, αποκαλύπτουν το πολυεπίπεδο έργο του.

Ομηρικό με τον ήρωα, 1938, Λάδι σε μουσαμά, 130,5 x 125 εκ, Συλλογή Ιδρύματος Ωνάση

"Η ζωγραφική για τον Εγγονόπουλο ήταν μια άσκηση πνευματικής ελευθερίας" επισημαίνει ο Τάκης Μαυρωτάς

«O Εγγονόπουλος με λογισμό και όραμα, κινείται από το παρόν στο παρελθόν, από το όνειρο στον μύθο και από την πραγματικότητα στη φαντασίωση. Αδιαπραγμάτευτα ειλικρινής και ανιδιοτελής απέναντι στη ζωή, αντιμετώπισε με θάρρος τους επικριτές και πολέμιούς του, αντιπαραθέτοντας τη ζωγραφική και την ποίησή του, οι οποίες είναι έντονα συνδεδεμένες με τα όνειρα και τους ονειρικούς μηχανισμούς, με το παράλογο και τη “ζούρλια”, μια λέξη που συχνά χρησιμοποιούσε ο ίδιος. Αυτό το μυστηριακό σύμπαν εκφράζει τη δική του αλήθεια, έναν απέραντο κόσμο, που αντανακλά το πάθος του για καθετί ωραίο, αλλά και την κριτική του στάση απέναντι στα μεγάλα λάθη. Έτσι, οι μνήμες από τα δύσκολα χρόνια της κατοχής έγιναν εικόνες και στίχοι με ενάργεια και συναισθηματική ένταση.(…) Η ζωγραφική για τον Εγγονόπουλο ήταν μια άσκηση πνευματικής ελευθερίας. Δούλευε καθημερινά με μαεστρία, ενίοτε ελαιογραφίες, με τον ίδιο τρόπο που δούλευε την αυγοτέμπερα, χρησιμοποιώντας λιγοστά καθαρά και λαμπερά χρώματα, όπως την ώχρα, το μπλε του κοβαλτίου ή το ούλτρα μαρίν, το βαθύ πράσινο και το κόκκινο και άλλοτε υδατογραφίες, όπου σε αρκετές από αυτές προσέθετε σινική μελάνη", επισημαίνει στον κατάλογο ο επιμελητής της έκθεσης, Τάκης Μαυρωτάς.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ για τον Νίκο Εγγονόπουλο
Η ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γράφει στον ομότιτλο κατάλογο της έκθεσης: «Αν με ρωτούσαν ποιος είναι για μένα ο απόλυτος υπερρεαλιστής (δεν λέω σουρεαλιστής για να μην στρεβλώσω την έννοια του όρου), ξένος ή Έλληνας, αδίστακτα θα απαντούσα ο Νίκος Εγγονόπουλος. Έκανε τη λέξη ως ποιητής και την εικόνα ως ζωγράφος να υπακούσουν στη δική του σύνταξη και γραμματική και να συνθέτουν μια ιδιαίτερη στοχαστική και αισθητική πραγματικότητα. Αν πάλι με ρωτούσαν ποιόν θεωρώ ποιο σπουδαίο, τον Εγγονόπουλο ποιητή ή τον Εγγονόπουλο ζωγράφο, θα έλεγα ότι η ερώτηση είναι ανεδαφική. Ο Εγγονόπουλος κάνει ποίηση ζωγραφίζοντας και δημιουργεί εικαστική τέχνη με την ποίησή του. Ο άρρηκτος αυτός συνδυασμός μου δίνει το δικαίωμα να τον ονομάσω τον απόλυτο υπερρεαλιστή που πολέμησε να πει ποιητικά ότι “η Τρίτη γύφτισσα είναι ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης”, και ότι “τα αγάλματα κάνουν μεταφυσικές επεμβάσεις” και να ζωγραφίσει την “Μεταθανάτια αυτοπροσωπογραφία του”.

Nico hora ruit, 1939, Λάδι σε μουσαμά, 120 x 100 εκ., Ιδιωτική Συλλογή

Ο Νίκος Εγγονόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1907 και πέθανε το 1987. Σπούδασε στη ΑΣΚΤ με δασκάλους τους Κωνσταντίνο Παρθένη, Δημήτριο Μπισκίνη, Θωμά Θωμόπουλο και Γιάννη Κεφαλληνό. Στη συνέχεια, χάρη στην μαθητεία του κοντά στο Φώτη Κόντογλου και τον καθηγητή Αλέξανδρο Ξυγγόπουλο ήλθε σε επαφή με την παράδοση και την ουσία της βυζαντινής και μεταβυζαντινής τέχνης. Το 1967 διορίστηκε καθηγητής στην έδρα της ζωγραφικής στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Μετσόβειου Πολυτεχνείου, όπου από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 εργαζόταν ως επιμελητής. Το 1939 παρουσίασε την πρώτη ατομική του έκθεση, στην οικία του Ν. Καλαμάρη, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις της κριτικής, και ακολούθησε σειρά ατομικών παρουσιάσεων και συμμετοχών σε ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις. Το 1954 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας και ένα χρόνο αργότερα πήρε μέρος στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο. Το 1958 τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Ποίησης του Υπουργείου Παιδείας και το 1966 του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Γεώργιου Α΄ για το ζωγραφικό του έργο. Οι ποιητικές του συλλογές και η σκηνογραφική του δουλειά, με τη δύναμη της προσωπικής του έκφρασης στερεώνουν τον πολιτισμό.

Τα έργα έχουν δανείσει οι συλλογές του Ιδρύματος Ωνάση, της Alpha Bank, του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών Α. Π. Θ., της Δημοτικής Πινακοθήκης Ρόδου, της Λεβεντείου Πινακοθήκης, καθώς και πολλών ιδιωτικών συλλογών, όπως του Δ. Ν. Π., του κυρίου Κρίτωνα Ιωαννίδη, της κυρίας Ειρήνης Παναγοπούλου, του κυρίου Μπάμπου και της κυρίας Άντζελας Οικονομίδη και του Μ. Μ.

Η έκθεση συνοδεύεται από πολυσέλιδο ομότιτλο κατάλογο, με όλα τα εκτιθέμενα έργα, καθώς και κείμενα των Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, Βασίλη Παπαδόπουλου, Κατερίνας Περπινιώτη-Αγκαζίρ και Τάκη Μαυρωτά.

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Κυριακή 10:00-18:00, Πέμπτη 10:00-20:00 (Οκτώβριο έως Μάιο)

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη:Βασ. Σοφίας 9 και Μέρλιν 1, 10671, Αθήνα. T: 210-3611206, www.thf.gr


«Under Acupressure»: ατομική έκθεση της Νατάσσας Παπαδοπούλου στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη

Το ρεφρέν του τραγουδιού
-under pressure/υπό πίεση- επαναλαμβάνεται αδιάκοπα χωρίς λέξεις. Υπό πίεση
ραγίζουμε, αλλά στην έκθεση Under Acupressure η Νατάσσα Παπαδοπούλου
αντιστρέφει τους πιεστικούς όρους και επανεξετάζει τρόπους ενσώματης
αντίστασης. Δημιουργεί ένα ιδιότυπο στούντιο πιεσοθεραπείας, έναν παράξενο χώρο
ανασήμανσης της φροντίδας εαυτού, σχολιάζοντας σκωπτικά τις συνθήκες
εμπορευματοποιημένης ευεξίας.

Kανάλια ενέργειας και
υποδόριες συνδέσεις, ενεργοποιημένοι μεσημβρινοί από τη ράχη στην επιφάνεια των
άκρων, πορείες ελαφρά κάτω από το δέρμα και βαθύτερες διασυνδέσεις με όργανα,
ιστούς και λέξεις. Σωματικές πιέσεις λαμβάνουν χώρα πάνω σε στρώματα γιόγκα και
με μπουκάλια με αιχμές μάλαξης με θέα το κοινοβούλιο γλωσσικοί τροπισμοί
ακολουθούν μουσικούς ρυθμούς. 

Ένα βίντεο «εκπαίδευσης»
ή «διαφήμισης» στο χώρο υποδοχής, συστήματα αυτομασάζ, που μπορεί να φορέσει ο
επισκέπτης στην ταράτσα. Αναπροσαρμοσμένα μπουφάν πάνω σε καρέκλες καλούν τους
επισκέπτες να ξαπλώσουν κοιτώντας τον ουρανό, μπουκάλια μπύρας-εμπρηστικοί
μηχανισμοί παρέχονται για να κινηθούν με γυμνά πόδια, ενώ δερμάτινες
προεκτάσεις των ρούχων εξαπλώνονται στο πάτωμα. Με τη χρήση τους, το πάτημα
σημείων απελευθερώνει τη μυϊκή ένταση και προωθεί την κυκλοφορία του αίματος,
γίνεται αφορμή για ηρεμία ή διέγερση.

Η εμπειρία του
εξεγερσιακού συμβάντος δε διαχωρίζεται από τη φροντίδα του εαυτού. Το μη
αρμόζον, αυτό που μέσω της απώθησης γίνεται ανοίκειο, συγκροτεί στο Under
Acupressure μια συνθήκη θαλπωρής. Το δέρμα έχει ιδιαίτερο ρόλο μέσα στο
συμβολικό σύστημα που κατασκευάζει η Παπαδοπούλου. Η υφή του δέρματος
συμπτύσσεται με την υφή της κειμενικότητας και της γλώσσας, το σώμα αποτελεί
κείμενο και αντίστροφα. Η καλλιτέχνης δημιουργεί νέες γλωσσικές-σωματικές
στρατηγικές, υπενθυμίζοντας τη σκέψη της Hélène Cixous για τη γραφή του
σώματος, ορίζοντας την ως δέρμα. Η Παπαδοπούλου προτείνει μια συνθήκη ρευστή,
ένα ανοιχτό σημειακό σύστημα χωρίς γραμμικότητα, που δίνει χώρο για ανάπαυση
και επιβράδυνση από τις συνθήκες κατανάλωσης πληροφορίας. Κατασκευάζει ένα
πλαίσιο για μια απολαυστική επαφή με την πραγματικότητα μέσω τους σώματος, ενώ
επανεξετάζει την έννοια της φροντίδας. Ιεραρχικές αντιθέσεις, όπως
δραστηριότητα-παθητικότητα, λόγος-πάθος, σώμα-πνεύμα, κεφάλι-καρδιά τίθενται σε
αμφισβήτηση. Η πειθαρχία αναταράσσεται και το ίδιο το σώμα αναδιαμορφώνεται
καθώς οι προδιαγραφές της γλώσσας εκτρέπονται.

Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων, στη βεράντα του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη στις 17 Μαρτίου 2022, από τις 18:00 έως τις 22:00, το κοινό καλείται να χρησιμοποιήσει τα έργα, με την παρουσία της καλλιτέχνιδος ακολουθώντας τις οδηγίες της.

Διάρκεια έκθεσης: 17 Μαρτίου – 6 Μαΐου 2022
Ωράριο έκθεσης: Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή: 10:00 - 17:00 Πέμπτη: 17:00 - 21:00

Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη: Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν 1,  Αθήνα


Έκθεση με κόμικ του Μιχάλη Μιχαήλ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Κάποιος –μου φαίνεται ο Ρίλκε- είπε πως «τέχνη είναι η αναζήτηση της αλήθειας. ΠΩΣ γίνεται αυτή; Απ: Καταναλώνοντας ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ΕΝΕΡΓΕΙΑ = ΔΡΑΣΙΣ = ΖΩΗ. Δράσις υπάρχει μόνο στη ζωή. Άρα ΤΕΧΝΗ είναι η ΖΩΗ. – η ζωή μας, η ζωή τριγύρω μας και ότι ζει μαζί μας_.
Xειρόγραφο σημείωμα του Μιχάλη Μιχαήλ

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
παρουσιάζει την Έκθεση με έργα του Μιχάλη Μιχαήλ, ενός από τους πιο
σημαντικούς δημιουργούς κόμικς και εικαστικούς της δεκαετίας του ’80.

Ο Μιχάλης Μιχαήλ ζώντας, δρώντας
και δημιουργώντας μοναχικά μέσα στο πλήθος εξέφρασε με αφοπλιστική ειλικρίνεια
τόσο προσωπικά συναισθήματα ώστε ο κάθε θεατής ή αναγνώστης να συναντά τον
εαυτό του μέσα στα έργα του
. Αυτός ο τόσο τρυφερός, σχεδόν
ρομαντικός, αλλά δομικά (αυτό)-σαρκαστικός δημιουργός εξέφρασε μοναδικά τη
σκληρή κοινωνική πραγματικότητα της μεταπολιτευτικής περιόδου στην άγρια
δεκαετία του 1980
. Ως ευαίσθητος δέκτης και ισχυρός πομπός. Όπως όταν ο
εμβληματικός ήρωας των κόμικς του Στηβ Μπρίζας συναντά τον Spider-man του Ross Andru (1927-1993) και ο δεύτερος του αποκαλύπτει ότι …η ζωή δεν είναι
πάντα χαρούμενη…

Ο Μιχάλης Μιχαήλ
μας πήγε βόλτα στη ηλεκτρική σύγχρονη πόλη χρησιμοποιώντας ακόμα και το χρώμα
για να δείξει τα σκοτάδια της. Πάντα μέσα από αντιθέσεις, δίπολα σε εύθραυστη
ισορροπία: Τη φαντασμαγορία και την παρακμή, την εγκατάλειψη.  Την τρυφερότητα και τη βία. Το φως και το
σκοτάδι. Το θόρυβο και τη σιωπή. Το πάθος, την έκσταση και τη στέρηση
. Μας σύστησε τους ήρωες και τους αντιήρωες των δρόμων, τους
θύτες και τα θύματα, τους οποίους σεβόταν και αντιμετώπιζε με ακριβώς το ίδιο
αξιακό μέτρο. Μας συστήθηκε μέσω του «διπολικού» ήρωά του Στηβ Μπρίζα. Ενός
σύγχρονου χάρτινου ήρωα, ενός spider-man που χρησιμοποιούσε ως ιστό του την ηλεκτρική καλωδίωση της
πόλης. Ενός μοναχικού ήρωα που ήθελε να συνδεθεί με όλους και γι’ αυτό έμπαινε
στην μπρίζα.

Στη φαρέτρα του είχε μαζί με το σπάνιο ταλέντο του την επιστημονική γνώση για τη  διαφήμιση, την επικοινωνία και γενικότερα για την pop culture και τα εκφραστικά της μέσα, κυρίως τα εικονοφραστικά, μπορούσε εκ των έσω να αποδώσει αλλά και να αποδομήσει, να αντιπολιτευθεί την πλαστή, πλαστική, γυαλιστερή αναπαράσταση μιας καταναλωτικής ευφορίας που στοίχειωνε τη γενιά του (…και τον ίδιο) ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Έδωσε σάρκα και οστά στα φαντάσματα της τεχνοκρατούμενης, της αποστερημένης ιδεολογίας εποχής του και όχι μόνο. Κατέγραψε τα μυστήρια της επιλέγοντας να αφήσει όλα τα ερωτήματα αναπάντητα. Και κάνοντας το δικό του «υπαρξηκόπημα» (λέξη-δάνειο από τα graffiti που τόσο αγαπούσε, στη γειτονιά των Εξαρχείων) μας άφησε μόνους με το έργο στα τριάντα του χρόνια.

…Τριάντα πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή του, τη φυγή του, το Ίδρυμα Κακογιάννη επανασυστήνει στο κοινό αυτόν τον πολυεκφραστικό καλλιτέχνη που δια στόματος ΣΤΗΒ ΜΠΡΙΖΑ μας κλείνει το μάτι λέγοντας Την τελευταία στιγμή μωρό μου θα υπάρχει πάντα ένας ήρωας…

Επιμέλεια Έκθεσης : Ντόρα Βυζοβίτου, Έλενα Παπαδημητρίου
Είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη
Διάρκεια έκθεσης:4 έως 18 Μαρτίου 2022
Ώρες επίσκεψης: Δευτέρα ως και Κυριακή 18:00-22:00

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης: Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος, τηλ. 2103418550. www.mcf.gr


«Γιανούλης Χαλεπάς: Δούναι και Λαβείν» στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ

Στο μυαλό του Γιανούλη Χαλεπά. Το Ίδρυμα Ωνάση συνεχίζει τη βουτιά στα άδυτα μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας και μετά την παράσταση ΧΑΛΕΠΑΣ σε λιμπρέτο του The Boy και σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη και τη μικρού μήκους των ίδιων καλλιτεχνών, η μυθιστορηματική ζωή του σημαντικού Έλληνα γλύπτη παρουσιάζεται μέσα από μια έκθεση που διατρέχει όλη του τη ζωή και μία δίγλωσση συνοδευτική έκδοση. Η έκθεση στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ «Γιανούλης Χαλεπάς: Δούναι και Λαβείν», σε επιμέλεια Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά και συμπαραγωγή με το Onassis Culture παρουσιάζει το μεγαλείο της τέχνης του, τις τρικυμίες και τις φωτισμένες στιγμές του μέσα από έργα που εκτίθενται για πρώτη φορά, επιχειρώντας μια διείσδυση στον τρόπο σκέψης του «Ροντέν» της Ελλάδας, του «μεγάλου μοντέρνου» της νεοελληνικής γλυπτικής. 


Read more


Ο Theaster Gates με κεραμικά μεγάλης κλίμακας στο Μουσείο Μπενάκη

Ο Theaster Gates, ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους καλλιτέχνες στον κόσμο, παρουσιάζει το έργο του VESSELS / ΑΓΓΕΙΑ στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού.


Read more


Η σύγχρονη τέχνη συνομιλεί με το Ρεμπέτικο

"Δεν νομίζω, πως ο σνομπισμός αυτός γύρω από το ρεμπέτικο τραγούδι είναι δυνατό να μας σταθεί εμπόδιο, για να κοιτάξουμε προσεκτικά την αξία του και ν' αγαπήσουμε την αλήθεια και τη δύναμη που περιέχει. Αυτά τα τραγούδια είναι τόσο κοντινά σε μας και σε τέτοιο σημείο δικά μας, που δεν έχoμε νομίζω σήμερα τίποτ' άλλο για να ισχυριστούμε το ίδιο."
Από την περίφημη διάλεξή του Μάνου Χατζιδάκι για το Ρεμπέτικο στο «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κουν στις 31 Ιανουαρίου 1949


Read more